Lan lun ve bilimum kaba sozler

(Boyle bir yazacaktim su an. Vazgectim sonra. Burda yazdiklarim, yazilanlar, konusmam ve kibarlik ve kabalik arasindaki ince cizgiye dair. Ama bu burda dursun bir ara mutlaka yazacagim. Taslak diye bir olay varmis fakat baktim unuttugum bir suru taslak var. Bunu unutmamak icin buraya koyuyorum. Cok onemli degil gerci unutup unutmamam ama lazim olur belki bir seyler yazarim lan.)

Evet boyle girmisiz konuya, ama cidden cok mesguldum okur. aslinda degildim de, yazmak gelmedi aklima. O yuzden yeni yilin bu ilk gununda boyle bir yazi yazmak gerekir diye dusundum desem de inanma tabii ki, ne alaka yani. Baska bir yazi yacaktim da baktim madem yazacagiz demisiz yazmak gerek.

Evet efendim, sevgili okur, blooger camiasi, ailem, valim ve diger yarim. Simdi burda bir kac yazi var. Bakiyorsun kurmusum bazen guzel cumleler, bazen sacmalamisim ama hepsinde bir uslup seziliyor. Yani nasil desem, bir yapmaciklik gordum belki de. Ben aslinda konusurken cok kaba olabiliyorum. Fakat yazarken nasil desem, sanki icime baska biri giriyor. (Simdi hemen canli bir ornek. Bu cumleden, sonra kesin o malum espriyi yaparim ben). Dikkat ediyorum yazdiklarima, neler yazmisim, neler anlatmaya calismisim. Lan kelimesini kullanirken bile dusunuyorum, inanir misiniz? Inanmazsiniz sanirim. Ama cidden oyle.

Ozellikle telefon konusmalarina bayiliyorum. Izliyorum, goruyorum, dinliyorum. Insanlar telefonda konusurken degisiyorlar. Hele ki ben, boguruyor mu bogazlaniyor mu anlasilamayan ben, telefonda adeta joker hakki kullandiran bir Kenan Isik oluyorum. Bir de sesim inceliyor ki sormayin. Ya da sorun ama ben cevap vermem buyuk ihtimalle.

Yani demem o ki, ben aslinda kaba bir insanim. Cok kufurlu konusabilirim. Burdan da su cikarimi yapiyorum aslinda Orhan Pamuk da, Tuna Kiremitci de, Dan Brown da, hatta ve hatta Murathan Mungan da gercek hayatlarinda cok kabalar. Oyle olmalilar. Kufur falan boyle, oraya buraya koymalar. Sasirmam boyle gorseydim onlari ornegin. Yani Tuna Kiremitci, Ulan la baslayim koyayim ile biten bir cumle kursa zerre yadirgamam, hatta muhabete devam ederim, yengeye ayip ettin diye. Yaparim bilirsin, okur.

Ayy ne iyi cocuk derler bana genelde. Pek konusmam ondandir. Konussaydim demezlerdi zaten. Gerci kucuktum o zamanlar, simdi pek duymuyorum bunu keza hayvani bir goruntu altinda iyi bir cocuk demek her yigidin harci degil. Degil mi? (Ornegin bunu yazarken, di mi lan? dedim ama bakin ne yazdim.) Cok ikiyuzlu bir davranis. Fakat konusurken buna goz yuman arkadaslar, burda okuduklarinda ayni toleransi gosteremiyebiliyorlar. O yuzden konusma dili ve yazma dili farkli bir seydir diyorum ve bu yaziya son veriyorum. Kibar olun biraz kibar. Kufur etmeyin, nazik olun. Daha guzel yarinlar bizi bekliyor.